Λογότυπο Ένωσης Συντακτών Περιοδικού - Ηλεκτρονικού Τύπου
ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
     
Προφίλ
Δραστηριότητες
Εργασιακά Θέματα
ΤΑΙΣΥΤ
Freelancers
Άλλες Ενώσεις
     
Διοικητικό Συμβούλιο
Μέλη
Ανακοινώσεις
Επικαιρότητα- Newsletter
Θέσεις Εργασίας
     
Επικοινωνία
     
 
Ανακοινώσεις
Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΜΑΣ ΤΖΕΜΙΛ ΤΟΥΡΑΝ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ
 ΗΜΕΡΙΔΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ
 ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑΣ
Από το Πανεπιστήμιο Αθηνών Τμήμα Μ.Μ.Ε.
  «Ο… ΑΛΛΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

Η εισήγηση του

Τζεμίλ Τουράν , μέλους της ΕΣΠΗΤ,

Δημοσιογράφου ,συγγραφέα
 
Ένα μήνυμα, πολλές αναγνώσεις:
δημοσιογραφία και πολυπολιτισμικότητα
 
Η ενασχόλησή μου με τη δημοσιογραφία οφείλεται στα πάθη του λαού μου. Τα εγκλήματα εναντίον του κουρδικού λαού ήθελα να φωνάζω, να μην αφήνω να χάνονται, να διαστρεβλώνονται ή να περνούν ως μικρές αδιάφορες ειδησούλες στα ψιλά. Και για να είσαι Κούρδος δημοσιογράφος στην Τουρκία δύο δρόμοι υπάρχουν: Ή συμβιβάζεσαι με τα «θέλω» κι «έτσι είναι όπως τα λέω» του κατακτητή, ή χάνεσαι από το …χάρτη.
Στην αρχή δημοσιογράφος στην Κωνσταντινούπολη έκανα είναι αλήθεια προσπάθειες να μιλώ για τους Κούρδους, για τους Έλληνες, για τους Αρμένιους και για άλλες μειονότητες κάπως συγκαλυμμένα, επειδή ήξερα ότι κάθε λέξη παραπάνω θα σήμαινε τουλάχιστον πολλά χρόνια φυλακής. Βλέπετε εγώ ήξερα ότι η Τουρκία είναι ένα πολυπολιτιστικό κράτος, όμως αυτό δεν ήθελε και δεν θέλει να το παραδεχτεί το τουρκικό κατεστημένο. Όταν όμως βλέπεις το λαό σου να βασανίζεται, να μην έχει ίχνος ελευθερίας, την πατρίδα σου μοιρασμένη και τον κατακτητή (το Κουρδιστάν είχε τέσσερις) να έχει συνεχώς το πιστόλι στον κρόταφό σου, δεν γίνεται να αυτολογοκρίνεσαι και να κρατάς μέτρο. Πάντως δεν κατάφερα να το κάνω εγώ. Φυλακίστηκα, βασανίστηκα, διέφυγα, εξορίστηκα.  
Κράτησα όμως στα δημοσιογραφικά μου κιτάπια ότι η λέξη «πολυπολιτισμικότητα» είναι πολύ επικίνδυνη και ο χειρισμός της ακροβατικό θανάτου.
Η Ελλάδα μου φάνηκε παράδεισος της δημοσιογραφίας. Μπορούσαν οι δημοσιογράφοι να μιλούν για τις μειονότητες, να διατυπώνουν τις απόψεις τους και το βασικότερο να μην κινδυνεύει η ζωή τους. Βρίσκομαι, σκέφτηκα, σ’ ένα απόλυτα πολυπολιτισμικό κράτος. Μαθαίνοντας όμως τη γλώσσα και κυρίως μπορώντας να την αισθάνομαι και να αντιλαμβάνομαι τη διαφορά των λέξεων άρχισα να κάνω εκπτώσεις στο απόλυτο.
Παρατήρησα και παρατηρώ ότι οι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τη βαρύτητα των λέξεων που χρησιμοποιούν. Λέξεις που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη μπαίνουν στο χαρτί ή εκφωνούνται έτσι για να τελειώνουμε και μ’ αυτό το ρεπορτάζ. Έτσι εκείνα τα επαναλαμβανόμενα «ο Αλβανός … σκότωσε, ο Ρουμάνος … έκλεψε» είναι το δηλητήριο που στάζει σιγά σιγά στον αναγνώστη/ακροατή για να θεωρεί σε λίγο καιρό ότι όλοι οι Αλβανοί είναι εγκληματίες, όλοι οι Ρουμάνοι «διανοούμενοι» κλέφτες. Κι αυτά χωρίς αποδείξεις, πριν καταδικαστεί ο ένοχος. Και είναι θλιβερή εκείνη η ερώτηση των συναδέλφων: «Πώς σας φάνηκε; Μιλούσε ελληνικά; Μήπως ήταν αλλοδαπός;».
Σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη απαγορεύεται να γράφεται ή να αναφέρεται το όνομα του υπόπτου πριν εκδοθεί η δικαστική απόφαση και βεβαίως απαγορεύεται η αναφορά της εθνικότητας.
Κάθε είδηση μπορεί να γίνει –αν δεν είναι από μόνη της- παγίδα. Και γίνεται εμμονή. Και δίνει στα μάτια των πολιτών την καχυποψία και την απέχθεια.
Όχι, λέει ο Έλληνας, «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά οι Αλβανοί μας έχουν αδειάσει τα σπίτια». Και ενώ περήφανα χαμογελάει όταν Αλβανός λέει πόσο φιλόξενοι και καλοί είναι οι Έλληνες, γίνεται θηρίο αν του πει ότι παράλληλα αγαπάει και την πατρίδα του».
Αναφέρομαι πιο πολύ στους Αλβανούς γιατί αυτοί είναι το μεγαλύτερο κομμάτι των οικονομικών μεταναστών που έφτασε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και επειδή σ’ αυτούς αποδίδει ο Έλληνας την ανεργία. Κι όταν οι αριθμοί δεν ευημερούν τότε φταίει πάντα ο ξένος. Είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται στα περισσότερα κράτη που οι πολίτες τους αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας και της ανέχειας.
Τελικώς από τον τρόπο που κυλάει η γραφίδα, αλλά και το λόγο που προσεγγίζει ο ξένος την καθημερινότητά μας χαρακτηρίζονται και «ζωγραφίζονται» οι λαοί. Για τους οικονομικούς μετανάστες ο Έλληνας είναι ο εργοδότης που προσπαθεί να τον «ρίξει», να τον εκμεταλλευτεί, για τον τουρίστα είναι ο φιλόξενος «Ζορμπάς», που πίνει ούζο, τρώει μουσακά και τζατζίκι, χορεύει συρτάκι και γελάει.
Και είναι γεγονός και σε όλους μας εδώ γνωστό ότι το δυσκολότερο πράγμα είναι να αναστρέψεις την εικόνα που έχει δημιουργηθεί στην κοινή γνώμη. Όσα σπίτια κι αν χτίσουν οι Τσιγγάνοι, πάντα η εντύπωση θα είναι ότι μένουν σε τσαντίρια.
Βεβαίως υπάρχει και το ενδεχόμενο μια προσεκτική και αντικειμενική δημοσιογραφία να εκλαμβάνεται ως ακριβώς το αντίθετο. Πρόσφατα δέχτηκα πολλά e-maıls όπου ισραηλίτες Έλληνες μετέφραζαν κάθε αναφορά εναντίον του Σαρόν και της πολιτικής του σε αντισημιτισμό. Αναφορές εναντίον του Μπους παίρνουν αμέσως την ταμπέλα του αντιαμερικανισμού. Στον αντίποδα του κακού Σαντάμ αυτομάτως έμπαινε ο φιλοαμερικανισμός. Αν δεν είσαι αυτό, είσαι οπωσδήποτε το άλλο…
Τελικώς η πολυπολιτισμικότητα έχει πολύ δρόμο ακόμη μπροστά της. Θέλει καιρό για να αποδέχονται οι πολίτες τον Άλλο. Την άλλη εθνότητα, την άλλη θρησκεία. Είναι κάτι που μαθαίνεται όπως άλλωστε μαθαίνεται κι ο φόβος. Γιατί ο Έλληνας έμαθε να φοβάται. Λίγο από τα δικά μας γραφτά, λίγο από τις αψυχολόγητες ενέργειες των ταγών και λίγο –γιατί όχι;- από τις αντιδράσεις των ξένων. Όταν για παράδειγμα η Εκκλησία της Ελλάδος δεν εγκρίνει το να παίρνουν οι Πολωνοί και οι μουσουλμάνοι υπηκοότητα επειδή φοβάται ότι θα αυξηθούν οι Καθολικοί και οι μουσουλμάνοι στην Ελλάδα πώς θα αντιδράσει ο Έλληνας πιστός;
Νομίζω ότι οι Έλληνες μπορούν εύκολα να μάθουν να μη φοβούνται τον ξένο γιατί έχουν και οι ίδιοι αναζητήσει την τύχη τους σε άλλα μέρη. Ο ελληνισμός της Αυστραλίας, της Αμερικής, της Γερμανίας, του Βελγίου κ.λπ. μπορεί να αποτελέσει τον καλύτερο οδηγό στη διαδικασία ενσωμάτωσης και στην αποδοχή κι άλλων πολιτών που θα εργάζονται, θα ασφαλίζονται, θα πληρώνουν τις εισφορές τους στο ελληνικό κράτος και θα νιώθουν κομμάτι μιας δεύτερης πατρίδας.
Κι εμείς οι δημοσιογράφοι οφείλουμε να πάρουμε το κομμάτι που μας αναλογεί, γιατί ο ρόλος μας είναι καθοριστικός. Όταν ήδη έχεις ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα, όταν έχεις βάλει αρχές, τότε σωστά ενεργείς ακόμη κι όταν ο χρόνος πιέζει. Και το μολύβι βρίσκει το δρόμο του να γράψει σωστά και με κεφαλαία ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ.
Αρχική σελίδα